سائين رومي ــ اٺ سوَ سال

سيپٽمبر 30, 2007 ڏانهن 6:44 pm | Posted in Poetry, Sindhi, سنڌي | 2 رايا

سائين روميءَ جي اٺ سَوَيِن ساليانو ورسيِ

konyaاڄ سائين جلالدين روُميءَ جي ورسي سڄي جڳَ ۾ پئيِ ملاهي وڃي. گڏيل قومن تعليمي وگياني سنسڪرتي تنظيمَ پاران هن سال کي روُمي سال رکيو ويو آهي. دنيا جي ٻين ٻين شهرن ۾ روُمي جو سال ملهايو ويو. هيٺ کاٻيِ ٺرڪَ هڻدا ته رومي جي شان ۾ ڪيئي مجلسن بابت پڙهي سگھو ٿا جيڪي يوُرپَ ۽ آمريڪا ۾ ٿيون آهن. ڪيترن ئي ورهين کان روُمي آمريڪا ۾ سڀن کان وڌيڪ وڻندر شاعر (جنهن جي مثنويِءَ جا ترجما سڀن شاعري جي ڪتابن کان وڌيڪِ وڪاميا آهن ۽ جنهن کي شيڪسپيِئر کان شايد وڌيڪ ماڻهون حوالو ڏين ٿا). افغانستان، جتي سائين روُمي ڄائو، اُتي ” طالبانن“ وهابي ڪٽرپِڻي ۾ موسيقي تي پابندي وڌيِ هُئي ۽ روُمي جي اثر کي پورو ڪرڻ جي ڪيائون پر هاڻي وري صوفي اُنهيءَ لاءِ شونق جاڳائن پيا.

http://clipmarks.com/clipper/Gul+Agha/search/rumi/

جيئين شاه صاحب جي رِسالي کي سنڌي قرآن ليکبو، تيئين روُمي جي مثنوي کي فارسي Continue Reading سائين رومي ــ اٺ سوَ سال…

عشقَ مُبارڪَ

سيپٽمبر 27, 2007 ڏانهن 11:13 am | Posted in Autobiographical, Poetry, Sindhi, سنڌي | 4 رايا

 

عِشقَ مُبارَڪَ!

راتِ پوڻي ٻيِ وڳي هِتي پورن ماسِ جي چانڊوڪِي هئي جا عربي چنڊَ پنچانگ موُجب چوڏينهن چئبي. سچلَ جي پريمين سائين جَنِ جي ورسي مَلاهي. توڙي مادي سفر درازن ڪانه ٿيوم ته به دستوُرَ موُجب ويراڳي سفر رهَيوم. سرمستَ جا ڪلام ٻُڌمِ ۽ چنڊ ڏانهن نهاريندي روحَ دوُر درازين ويامِ.

سائين سچلَ جو ننڍي هوندي کان مان تي وڏو اثر پيو، جنهن جي ڳالهه وري وري ڪندو رهندو آهيان. سائين سچلَ جا وڏا سبق هن ريِتِ لڳيمِ.. اِهي اوهان آڏو بيان ڪيان ٿو، ياد رهي ته اِهي منهنجي سوچَ ويچارَ موُجب آهِن، چوڻ جو مقصد سائينَ سچلَ کي پيِرُ ٺاهڻو ناهي (جنهن ڳالهه کي پاڻ رَدِ ڪيائون، پاڻ کي رڳو هِڪُ اُستاد ڪوٺائيندا هئا ۽ ڪِنِ کي شاگرد مڃيائون)، نڪي سندن ڪلامَ کي ويدَ قران ڪري مڃڻو (توڙي اهڙو درجو هجين، اهڙنِ مان حق حاصل ڪرڻ جو ويچار به پاڻ رَدِ ڪيائون).

اِهي ڳالهيون چوڻ جو مقصد اِهو به ناهي ته اِيها اصل معنا اَٿَوِ. هر ڳالهه تي پڙهندڙ پاڻ سوچُ ويچارُ ڪندا ۽ پنهنجي سمجھ پاڻ ڌاريندا… ڇڙو اِيهو مقصد ته مان هيءُ وِردُ پرايو، جنهن سان منهنجي سوچَ ويچارَ ۽ ڪمَ تي وڏو اثر پيو، جي هيءُ اثر جيِئڻ جي فلسفي تي هيو، يا وگياني شونق تي. اڳتي اوهان جيڪي ڪُجھ پِرايو نه پِرايو، مڃو نه مڃو. Continue Reading عشقَ مُبارڪَ…

ٽيِڪنِ جي اُتَرَ ۽ ٻيا خيالَ

سيپٽمبر 19, 2007 ڏانهن 8:35 am | Posted in Autobiographical, Human Rights, Poetry, Sindhi, سنڌي | 3 رايا

ٽيِڪنِ جي اُتَرَ ۽ ٻيا خيالَ ــ

گڏيل قومون ۽ سنڌي ندمائندگي

ڪِنِ لفظن جون سمجھاڻيون

 

ڏسُ ــ ”پاڪستان ٽوڙڻ بابت اشتهارُ“ http://tinyurl.com/2lkbsc

اِنهيءَ چٽڪري واري بلاگ تي چڱي ٽيڪا ٽپڻي ٿي آهي. بلاگ ۾ ڏسُ هيو ڪنهن پناهگيرَ سيد جي ڪمَ جو جنهن ڪتاب ۽ اِشتهارَ هلايو آهي. سندس ليک ۽ ڳالهه مان ڀانيان ٿو ته شيعو آهي؛ ڪراچيءَ ۾ ڪي پناهگير سُنيِ شيعن کي ڪُهندا وتندا آهن، ياد ٿمِ ته جماتِ اسلامي 1970 واري چونڊ ۾ڪراچي جي سڀنِ پناهگير هندن کٽي هئي, جنهن جمات جو رهبر مولانا مودوُدي هيو… تنهن عالم موُجب شيعا مُسلمان ئي ناهن (جيڪا ڳالهه اهڙن صاحبن واتان چوڻ معنا سِرَ جو جوکو پوڻ، جو هي عالمُ به مُرتد کي ڪُهڻ واجب ڄاڻي!) ۽ سندن ڌرمي رهبرن خلاف هيٺ مٿي ڳالهائيدو هيو.

هاڻ، عجب جي ڳالهه آ ته توڙي هِن اِشتهارُ وجھندڙ کي پناهگيرن لاءِ ڌارَ ڏيههُ کپي، پرَ سُنين کان ڏِجي ٿو، تنهن ڪري چي ته هند مان اڙدوُ ڳالهائيندڙ عيسائي گھرائي ”جناهپور“ ۾ وهارجن!

جي اصولي پرڏيهه وسائيندڙُ پناهگير هجي ها، ته سنڌي ٻولي ۽ سنسڪرتي سِکي ها. پوءِ پِڙوڙَ پويس ها ته بچاءُ اِنهيءَ ۾ اٿس ته سنڌي ٿي سنڌ ۾ رهي. اسان وٽ اهڙا شيعا سُني فسادَ ته پري، جنهن جيِ ڳڻتي همراه کي ”جناپوُر“ بابت لڳيل آهي، ”هِندوُ مومن“ جھيڙا فساد به نه ٿِيَنِ.

UN Geneva Building

گڏيل قومن جي انساني حقَ سُپردگُي سَڀا (”هيومن رائٽس ڪميِشن“) ۾ ڪيئي وار جڳ سنڌي ميڙَ (ورلڊ سنڌي ڪانگريسِ) پاران سنڌين جي حقن جي ڳالهه ڪرڻ جينيوا شهرَ ويو آهيان. مٿيون فوٽون گڏيل قومن جي جينيِوا واري عمارتَ جو آهي.

هيٺين ڪڙيءَ تي جڳ سنڌي ميڙَ پاران وياکياڻن تي مضمون ڏسندا جيڪو هڪ غير حڪومتي تنظيم پاران پاڻمرادو ڏنو ويو آهي.

http://www.ngochr.org/view/index.php?basic_entity=DOCUMENT&list_ids=336

اِنهنِ گڏيل قومن جي انساني حقَ سُپردگُي سَڀا جي اِجلاسَنِ ۾ پاڪستاني گھڻائي پيا گھمندا آهن. سدائين ڪشمير جي ڳالهه ڪرڻي هوُندي اَٿن. سنڌين جو اچڻ نه وڻندو اٿن جو سندن پول پڌرا ٿين. (هيٺ فوٽون اُتي ڳالهائيدي ڪڍيل آهي، پاسي ۾ امبرين هيسباڻي ويٺل آهي جيڪا گڏيل قومن انساني حقَ سُپردگُي سَڀا ۾ جڳ سنڌي ميڙ پاران گھڻو ڪم پاڻمرادو ڪري). ٻي عجب جي ڳالهه هوُندي آ ته ڏوراپا ڏيڻَ پناهگيِرن Continue Reading ٽيِڪنِ جي اُتَرَ ۽ ٻيا خيالَ…

چاليهو ميلو

سيپٽمبر 18, 2007 ڏانهن 10:18 am | Posted in Folklore, Sindh, Sindhi, سنڌي | 1 راءِ

         ڏسندا منهنجو اڳيون بلاگ ”چيٽي چنڊ“

http://tinyurl.com/2q28l3                   

         جنهن ۾ مان انهيءَ لعلَ ميلي جيِ هڪَ ويڊيو پڻ وڌي آهي.

          هِنَ ميلي جو واستو پڻ سنڌو نديءَ جي وَهڪَ سان آهي،

          جنهن جو اوتار اُڏيرو لعل مڃبو آهي.

clipped from www.foxnews.com

  • Women of Sindhi community carry earthen pots on their heads during a religious procession to mark the end of Chaliho Sahib Festival in Ahmadabad, India, Tuesday, Sept. 18, 2007. Chaliho Sahib is a forty day fast observed by the Sindhis. After the fast is over the occasion is celebrated as Thanks Giving Day with lots of gusto and festivities.
  •   blog it

    سنڌ جا نانگ ۽ جوڳي

    سيپٽمبر 15, 2007 ڏانهن 6:59 pm | Posted in Folklore, Poetry, Sindh, Sindhi, سنڌي | 2 رايا

    سنڌ جا نانگ ۽ جوڳي

    سائين دانش نواز گھنگھرو، منهنجي بلاگ، ”ڪي اُمي ڄاڻو…“ تي ٽيڪا ٽپڻي ڪندي لکن ٿا ته کين سُرڻو جيوَ گيانَ سان شونق آهي. (سرڻو جيوَ ٿدي Dirk Huijssoon رت واري جانور کي چئبو جيڪو پٽ سان سُري هلندڙ آهي. سُرڻا جيوَ ٻن قسمن جا هوندا آهن. هڪُ ته نانگ جهڙا پيٽَ هلندڙ جانور ــ سُرڻي جانور جو انگريزيءَ ۾نالو ئي پيو آهي ’ريپتائيِلُ‘، معنا پيٽَ تي هلندڙ جانور، توڙي پيٽ هلندڙن جي ٻي ڌارڪَ ۾ هاڻ واڳن جهڙا جانور پڻ ليکبا آهن. سُرڻو جيوَ وشيشَ گروهَه ۾ ٻيو ڏيڏرن جهڙا جَلَ ٿَلَ واسين جا وِشيش شامل آهن.

    (مٿيون فوٽوُن سچن جوڳين جو نه ليکبو، سچا جوڳي نانگن جو تماشو نه ڪندا آهن، هٿان نانگن کي مانُ ڏين. اڄ ڪلهه ماني ٽڪر لاءِ ماڻهون ڇا ڇا نه ٿا ڪن).

    سائين گھنگهرو ٽي ڳالهيوُن ڪيون ــ Continue Reading سنڌ جا نانگ ۽ جوڳي…

    آئي ويلَ ٿيام

    آگسٽ 20, 2007 ڏانهن 6:41 pm | Posted in Sindh, Sindhi | 1 راءِ

     

    پوئين بِلاگ لکي مُدو ٿيو، وچ ۾ چڱي وِٿيِ وڃي پئي. هِت اونهارو اچي پوري ٿيڻ تي بيٺو آهي. پويانview from cabin on a ferry in Greece مهنا هيڏاهن هوڏانهن جو سفر گھڻو رهيو.. سائيپرس، يونان، اِٽَليِ، جرمني، جاپان ۽ انگلستان جا سفر رهيا. فارسيءَ ۾ چوڻي آ، ”ملڪِ خدا تنگ نست، پائي گدا لنگ نست“ (ڌڻيءَ جي دنيا ننڍڙي ناهي، فقيرَ جو پيرُ ڀڳلُ ناهي“). سفر ناما لکڻ جي خاص عادت ڪانٿمِ. اول خيرُ، توءِ به ڪڏهن ڪي ڳالهيون ڪبيون. پاسي ۾ فوٽون يوناني جهازَ ۾ پنهنجي ڪمري جي دري مان سانجھيءَ مهلَ ڏيکَ جو آهي.

    تيسين تائين، تازو آمريڪا ۾ سنڌين جي هڪ جمات پاران ٺاهيلِ ويبَ بلاگَ تي صوفين بابت سائين وحيد شيخَ جي مان سان ڪچهري وڌيِ اٿنِ جا هيٺين ويبَ ڪڙيِءَ تي ٻڌي سگھندا  (هاڻي اِهو ٻڌڻ لاءِ هيٺنين ويب ورق تي ”سانالينڊ“ نالي دٻي ۾ ”پوسٽس“ واري بٽڻ تي کاٻيِ ٺرڪ هڻندا ته  مينوُ ڏسڻ ايندو جنهن ۾ منهنجي نالي سان ٻه دٻا آهن تن تي ٺرڪ هڻندئو ته ڪچهري کلي ويندي ..)

    http://www.ghpark.blogspot.com

     

    ڀلو ميان! بِرهَ جا بارَ ڀلا.. وري ملنداسين

    جنھن ويلي، وو، ھلو اِتاھون، ”سچوُ“ نانءُ سَڏيجو.

    ڪي اُميِ ڄاڻوُ ته ڪي پڙَهيلَ اَڻَ ڄاڻَ

    مَي 14, 2007 ڏانهن 4:39 pm | Posted in Autobiographical, Education, Language, Sindh, Sindhi | 16 رايا

     

    ڪي اُميِ ڄاڻوُ ته ڪي پڙَهيلَ اَڻَ ڄاڻَ

    جانوءَ جي ساڃاهه

     

     

    جيئين ڪنهن اڳين بِلاگ ۾ ڳالهه پي ڪيمِ، مان اٽڪل سَتن ورهين جو هومِ جو اسان ڪراچيءَ مان لڏيSindhi parrot (pic from Wikipedia) آياسين شڪارپورَ. شڪارپور پڄندي ڪو پوئتي پيل شهر لڳُم. رستا ڀڳلَ، کُليل ڪِن جون ناليون، پاڻي هٿ جي پمپب سان باڙديءَ (بالٽيءَ) ۾ ڀري سنانُ خاني تائين ڊوهي وڃڻو ، فرج بدران گھگينِ مان پاڻي پيڻ، اونهاري جي گرميءَ ۾ ڪمري بدران انڱڻ ۾ يا ڇِتِ تي سُمهڻ، وغيره… لڳو ڄڻ ڪنهن ٻيءَ صديءَ ۾ ماڻهو پڳو آهي.

    اِهي ڳالهيون پنهنجي جاءِ.. پرَ وري اِهو به پڌرو هيو ته شڪارپوري هوا ڏاڍي صفا هئي جو ڪراچيءَ واري آلايشَ ڪانه هيسِ. ڪراچيءَ ۾ اسان جي بنگلي جي هڪ پاسي ڪوٺيون هيون جن جي سامهون رِڪشائُن جي مرمت جا ڪارخانا کليل ميدان ۾ پَڳُٿي (پيادن جي پنڌ جي دڳ ) تي هيا. ڪراچي شهر جو ڪير ڌڻيِ ڌوري ته ڪونه هيو جو پڇين ته ڪن قائدن قانوُنن جو لهاز ڪيو، پيادا ڪاڏهون لنگھهُ ڪندا! انهن ڪارخانن ۾ رڪشائن جي اِنجڻ کي ڪنهن گاسليٽ ۽ پِٽرول جي گاڏُرُ ساڏُڙُ ڳاريِندڙَ سان صاف ڪندا هيا تنهن ڪري ڏينهن جو هوا ۾ آلايشَ گھڻي وڌي ويندي هئيِ. انهيءَ ڳاريندر جو ڪمدارن تي ڪهڙو اثر، تنهن لاءِ ڪا ڪَرتاريِ سلامتي اختياري ته ڪانه هئي. Continue Reading ڪي اُميِ ڄاڻوُ ته ڪي پڙَهيلَ اَڻَ ڄاڻَ…

    ڪي ڏُوُرِ به اوڏا سُپِرِين

    مَي 7, 2007 ڏانهن 8:27 pm | Posted in Poetry, Sindh, Sindhi, Uncategorized | 1 راءِ

    سائيِٽَ ميِٽَرَ تان تِن محمانن جا ماڳَ جن پوين ٻن چئن ڏينهن ۾ اوطاق ڏانهن هڪَ سَوَ ويراڳي سفَرَ ڪيا آهن .جڏهن محمان اچن ساڳي ڏيههَ يا ماڳ تان (جيتري قدرُ سائيِٽَ ميِٽَرُ حساب لڳائي سگھي) ته ساڳي نقتي تي ڏيکارجن پيا ـــ سنڌ کان ٻاهران ايندڙَ پنڌرهن ٻين ٻين مُلڪن مان هُيا ـ  ڳاڙهو نقتو جتي مان رهيو پيو آهيان، ساوا نقتا جتان پويان ڏهه محمان آيا ــ



    وَيٺي جِنِين وَٽِ، ڏُکَندو ڏوُر ٿِئي؛
    تَنَ! تِنِين سين ڪَٽِ، اوڏا اَڏي پَکَڙا.

    (شاه)

     

     

    هوائيءَ جا وِردَ

    اپريل 22, 2007 ڏانهن 10:52 pm | Posted in Autobiographical, Education, Language, Sindhi | 4 رايا

     

    هڪ نظر هيڏاهن ــ ڪن لفظن جي معنا لاءِ هِت ٺَڙڪَ هڻندا https://shikarpuri.wordpress.com/glossary

    هاڻ هِت سيارو پوري ٿي مهنو ٿي ويو آهي. ڏينهن اڃا ڊگھا ٿيندا وڃن پيا ۽ سجَ جون ڪِرڻون به هن ڀومي ڀاڱي جي تَرَ تي وڌيڪَ اُڀيون ڪِرن پيون جنهن ڪري ڏينهن تپندا پيا وڃن. وڻن جون ٽاريو ن ڦٽيون آهن، مينهن گھڻا وسنِ ۽ جاتي ڪاٿي گلَ ڏسڻ اچن.

    هتان جي سياري جي سَٽَ کان ڊسمبر پڇاڙي ۽ جنوريءَ منڍَ ڪيئي ڀيرا مان پنهنجي ڪُٽنب سان هوائي رياستَ ويندو آهيان. هوائي آمريڪا جي اولهه سمنڊَ ڪناري تان اٽڪل ٻه هزارَ ميل َ يا ٽي هزار هزاريِ ميِٽر (ڪِلاميٽرَ) پري وڏي سمنڊ وچَ ٻيٽن جو ميڙُ آهي. هوائيِء رياستَ جو وڏي ۾ وڏي ٻيٽ جو نالو پڻ هوائي آهي جنهن ڪري ميڙَ ۽ رياستَ جو نالو هوائيِ پيو. هوائي ٻيٽَ جي ايراضيِ لڳِ ڀڳِ ڏهه هزارَ چورس هزاريِ ميٽرَ آهي. ميڙَ ۾ ست ٻيا ٻيٽ آهن جن مان ڇهن تي ماڻهون پڻ رهنِ. هونئن ٻيا گهڻا ئي ننڍڙا ٻيٽ، ٻيٽڙيون ۽ ڇِپون آهن جن سڀن جي ايراضي ملائي ٽيهن هزارن چورس هزاريِ ميٽرن کان ڪجھه گھٽ بيهي. هوائي رياست جا اڄُ ٻارهان لکَ ماڻهون رهواسي بيهن، تنِ مان اوآهوُءَ ٻيٽ تي اٽڪلَ اٺ لک رهن. اوآهوُءَ جي ايراضي ڪُلِ پندراهان سوَ کن چورس هزاريِ ميٽرَ (ٻيٽَ جي ڊگھي ۾ ڊگھيِ ماپَ تي لامَ ڪُلُ ايڪهَترَ هزاريِ ميٽرَ). Continue Reading هوائيءَ جا وِردَ…

    چيٽي چنڊ

    مارچ 20, 2007 ڏانهن 12:06 pm | Posted in Autobiographical, Folklore, History, Sindh, Sindhi | 5 رايا

     

    انسان اٽڪلَ يارهان هزار ورهيه اڳُ شڪار ۽ ميڙڻ مان گذر ڪرڻ بدران پوکَ شروع ڪئي. ڪي آباديون وري به خانه بدوش رهيون جو پاڻي جا وسيلا ڪِن هندن تي ڪونه هيا.

    From Wikipedia entry on moon

    اولائڪي انسانَ مهنا چنڊ جي چڪرن تي ٻڌا. چنڊ ڌرتي جي گول اٽڪلَ ساڍن اڻٽيهن ڏيهنِ (29.53059 days) ۾ ڦيري پائي ٿو. جڏهن ڦيري پوري ٿيسِ ته ساڳيو سمورو يا اڌورو ڏيک اچيس. هونئن اهو به ٻين سيارن جي ڇڪَ ڪري ٿورو گھٽ وڌ ٿيندو آهي.. 1900 عيسوي سال ۾ اهو چڪر 29.5305886 ڏينهن هيو ۽ 2100 ۾ 29.5305891 ڏينهن ٿيندو. (گھڻا هزار ونڊيل سيڪنڊَ ٿيا؟).

    (اصلَ ۾ اهو چنڊ جو چڪر تارن جي هندن جي ليک سان ماپجي ته اٽڪل27.32 ڏينهنِ ۾ پورو ٿئي، پر ڇو ته ڌرتي به هڪ هند ڪانه بيٺي آهي، سج ۽ درتي جي ليک جي حساب سان اهي اٽڪل 29.5 ڏينهن لڳن جو تنهن دوران ڌرتي به اڳتي هلي ويئي آهي).

     

    Continue Reading چيٽي چنڊ…

    « پويون صفحواڳيون صفحو »


    Entries and رايا feeds.